Çoğumuz siyah yüzünü gördük hayatın.. Mutluluklarımız da oldu elbet.. Saymadık kaç kere düştüğümüzü.. Kaç düşüş özümüzden neler götürdü bilemedik hiç..
Evet hayat ağır.. Acımasız.. Ama gerçek..
En derin yerinden acıtsada yüreğimizi, bildiğimiz bir şey var; bu hayat gerçek ve biz onca zaman "yalan" saydığımız hayatta insanlar tarafından hep yalnız bırakıldık..
Ne zaman düşsek yalnız değil miydik? Elimizden tutmadı kimse, kapatmadı yaralarımızın üzerini.. Acıdı mı diye sormadı kimse.. Kaç gece bir başımıza ağladık, kaç gece derdimizi duvarlara anlattık?..
Silmedi akan gözyaşlarımızı dost bildiklerimiz, ama anladık ki her şeyden , herkesten öte bizi düşünen biri var.. 
           Yaradan....

O bizi yalnız bırakmadı, en savunmasız anlarımızda, hiçbir amacımız kalmadı dediğimiz zamanlarda gözyaşlarımızı onunla sildik.. Ona anlattık dertlerimizi.. Yarattıklarının bizi nasıl yaraladıklarını söyleyip durduk, belki isyan ettik.. Mutlu olduğumuz zamanları değil, umutsuz olduğumuz zamanları tercih ettik onu hatırlayabilmek için..
Ama bize küsmedi.. Bizi sevdi.. İzledi..
Evet o bizim için üzüldü..
Bekledi ona gideceğimiz günü.. Sabrı ebediydi, hiç kızmadı bize..
Neden bu hayatta yalnız kaldığınızı düşündüğünüzde bir kez olsun onunla
konuşmayı denemiyor sunuz?...
O dost bildiğiniz en yakınınızdan daha merhametli.. Yaptığınız hiçbir şeyi yüzünüze vurmuyor, her şeye rağmen , onu unutsak bile bizi sevgiyle kucaklıyor..
Hiçbirimiz yalnız değiliz..
Yeter ki ; bizi düşünen,bizi her zaman affetmeye hazır, sevgiyle bekleyen birinin olduğunu unutmayalım..
Selametle (!)